Search


عدالت محیط زیستی و آنچه زنان افغانستان و ایران میتوانند از یکدیگر بیاموزند
عکس: wikipedia ادریس دشتی، روزنامهنگار: برای درک عمیقتر چالشهای مشترک اقلیمی و راههای مقاومت زنان در منطقه، به سراغ یکی از صاحبنظران محیط زیست افغانستان رفتهایم. غلام محمد ملکیار معاون پیشین سازمان محیط زیست در دوره جمهوریت است.این گزارش روایتی است بر مبنای دیدگاههای مطرحشده توسط ایشان درباره عدالت محیطزیستی و تجربیات زنان. اشتراکات بنیادین و ریشههای بحران وقتی از غلام محمد ملکیار درباره مفهوم «عدالت محیط زیستی» و چالشهای مشترک میان افغانستان و ایران میپرسیم، ا


طرحی نو دراندازیم: تغذیه آبخوان پیش از کشت و زرع
آبخوانداری از طریق پخش سیلاب - گربایگان فسا، استان فارس در طول چند دهه اخیر، دریافتهایم که روش مدیریت منابع آب برای تولید غذا، پایدار نبوده است. امروزه، به این تعریف رسیدهایم که گسترش بیرویه اراضی تحت آبیاری بدون در نظر گرفتن شرایط اقلیمی، و تولید بیش از ظرفیت منابع، ما را به سمت ورشکستگی آبیای کشانده که کاوه مدنی دربارهاش بارها هشدار داده است. وقتی کشاورزی را بر پایه آبهای سطحی و بر پایه ماموریت هیدرولیکی توسعه میدهیم، معمولاً از همان ابتدا به تأمین آب فکر میکنیم. س


ماموریت هیدرولیکی؛ چگونه سیاستگذاران به اسم مهار آب، ایران را به ورشکستگی آبی کشاندند
وقتی وظیفه دولت و دستگاههای فنی و اجرایی آن، مهار هرچه بیشتر آب، افزایش مداوم و کورکورانه عرضه و توهم چیره شدن بر محدودیتهای طبیعی با ابزارها و سازههای مهندسی تعریف شده، باید منتظر فاجعه بود.


دریایی که عقب مینشیند و مرزهایی که سرِ جای خود میمانند
آنچه بر سر شمال دریای کاسپین خواهد آمد پنج کشور، یک کاسپین در حال پسنشینی، و معاهدهای که خط مبدأ را روی ترازی ثابت کرده که امروز در خشکی افتاده است شاهین مدرس · تحلیلگر امنیت بینالملل زیانی که میان پنج کشور یکسان تقسیم نمیشود کاسپین از دههٔ نود میلادی حدود دو متر پایین رفته و نرخ افت سالانهاش امروز میان نُه تا سیوپنج سانتیمتر گزارش میشود. شمال شرقی دریا از ۲۰۰۱ تاکنون نزدیک به هفت هزار کیلومتر مربع از سطح آبش را از دست داده و وزارت بومشناسی قزاقستان اعلام کرده که


پیامدهای ورشکستگی آبی بر زندگی کودکان حاشیهنشین
حسین رئیسی و همکاران ورشکستگی آبی را نباید صرفاً یک بحران محیط زیستی یا فشاری بر مدیریت منابع آب دانست. وقتی بیآبی یا آلودگی سفرههای زیرزمینی دستاندازِ زندگی روزمره مردم میشود و سلامت، آموزش و امنیت غذاییشان را هدف میگیرد، مساله رسماً وارد عرصه حقوق بشر و حقوق کودک میشود. در این میان، آسیبپذیرترین گروه، کودکان ساکن در حاشیه شهرها هستند؛ همانها که پیش از این بحران هم در مناطقی بدون فاضلاب مناسب، درمانگاه و مدرسه استاندارد روزگار میگذراندند. کودک حاشیهنشین پیش از آنک


موانع رسیدن به عدالت محیط زیستی در مناطق تحت تاثیر پروژههای فاقد ارزیابی
حسین رئیسی و همکاران پروژههای مدیریت سازهای آبی، از جمله سدسازی، انتقال بینحوضهای آب، احداث تونلهای انتقال و تأسیسات بزرگ ذخیره و انتقال آب، در سالهای اخیر به یکی از مهمترین ابزارهای سیاستگذاری آب تبدیل شدهاند. این پروژهها معمولاً با اهدافی همچون تأمین آب شرب، توسعه اقتصادی، تأمین آب کشاورزی، توسعه صنعتی و افزایش امنیت آبی توجیه میشوند. با این حال، آثار این پروژهها همواره به محل اجرای سازه محدود نمیماند و ممکن است مناطق مبدأ، پاییندست، جوامع محلی و گروههای آسیب

