بر اساس مقاله اخیر کاوه مدنی در فوربس وقتی خبر کمبود آب یا خشک شدن رودخانه‌ای را می‌شنویم، معمولاً اولین چیزی که به ذهنمان می‌رسد خشکسالی است. منتظر می‌مانیم ببینیم پاییز و زمستان چقدر باران و برف می‌بارد و آیا سال آینده وضع بهتر خواهد شد یا نه. اما بعضی از مشکلات آب با بارندگی بیشتر حل نمی‌شوند. اگر بر اثر برداشت بیش از اندازه آب زیرزمینی، لایه‌های زمین متراکم شده باشند، دیگر نمی‌توان انتظار داشت که با چند سال بارندگی خوب، همه چیز به وضع گذشته برگردد. ممکن است بخشی از ظرفیت

ادریس دشتی، روزنامه‌نگار: در تابستان ۱۴۰۴ تصاویر ماهواره‌ای مساحت آبی دریاچهٔ ارومیه را کمتر از ۵۸۱ کیلومترمربع نشان داد. پنجاه سال پیش همین دریاچه بزرگ‌ترین دریاچهٔ خاورمیانه بود. هامون هم روزگاری از پرآب‌ترین تالاب‌های منطقه بود. امروز بسترش نمک است و باد، آن نمک را تا آن‌سوی مرز می‌برد. هیچ‌کدام از این دو یک‌شبه اتفاق نیافتاد و هیچ‌کدام هم صرفاً کار طبیعت نبود. پشت هر دو، نیم‌قرن تصمیم و رویداد ایستاده است: سد، جنگ، چاه، و اقلیمی که گرم‌تر شد. و در تمام این نیم‌قرن، کسان

عکس: wikipedia ادریس دشتی، روزنامه‌نگار: برای درک عمیق‌تر چالش‌های مشترک اقلیمی و راه‌های مقاومت زنان در منطقه، به سراغ یکی از صاحب‌نظران محیط زیست افغانستان رفته‌ایم. غلام محمد ملکیار معاون پیشین سازمان محیط‌ زیست در دوره جمهوریت است.این گزارش روایتی است بر مبنای دیدگاه‌های مطرح‌شده توسط ایشان درباره عدالت محیط‌زیستی و تجربیات زنان. اشتراکات بنیادین و ریشه‌های بحران وقتی از غلام محمد ملکیار درباره مفهوم «عدالت محیط‌ زیستی» و چالش‌های مشترک میان افغانستان و ایران می‌پرسیم، ا

آبخوانداری از طریق پخش سیلاب - گربایگان فسا، استان فارس در طول چند دهه اخیر، دریافته‌ایم که روش مدیریت منابع آب برای تولید غذا، پایدار نبوده است. امروزه، به این تعریف رسیده‌ایم که گسترش بی‌رویه اراضی تحت آبیاری بدون در نظر گرفتن شرایط اقلیمی، و تولید بیش از ظرفیت منابع، ما را به سمت ورشکستگی آبی‌ای کشانده که کاوه مدنی درباره‌اش بارها هشدار داده است. وقتی کشاورزی را بر پایه آب‌های سطحی و بر پایه ماموریت هیدرولیکی توسعه می‌دهیم، معمولاً از همان ابتدا به تأمین آب فکر می‌کنیم. س

وقتی وظیفه دولت و دستگاه‌های فنی و اجرایی آن، مهار هرچه بیشتر آب، افزایش مداوم و کورکورانه عرضه و توهم چیره شدن بر محدودیت‌های طبیعی با ابزارها و سازه‌های مهندسی تعریف شده، باید منتظر فاجعه بود.

آنچه بر سر شمال دریای کاسپین خواهد آمد پنج کشور، یک کاسپین در حال پس‌نشینی، و معاهده‌ای که خط مبدأ را روی ترازی ثابت کرده که امروز در خشکی افتاده است شاهین مدرس · تحلیلگر امنیت بین‌الملل زیانی که میان پنج کشور یکسان تقسیم نمی‌شود کاسپین از دههٔ نود میلادی حدود دو متر پایین رفته و نرخ افت سالانه‌اش امروز میان نُه تا سی‌وپنج سانتی‌متر گزارش می‌شود. شمال شرقی دریا از ۲۰۰۱ تاکنون نزدیک به هفت هزار کیلومتر مربع از سطح آبش را از دست داده و وزارت بوم‌شناسی قزاقستان اعلام کرده که

حسین رئیسی و همکاران ورشکستگی آبی را نباید صرفاً یک بحران محیط زیستی یا فشاری بر مدیریت منابع آب دانست. وقتی بی‌آبی یا آلودگی سفره‌های زیرزمینی دست‌اندازِ زندگی روزمره مردم می‌شود و سلامت، آموزش و امنیت غذایی‌شان را هدف می‌گیرد، مساله رسماً وارد عرصه حقوق بشر و حقوق کودک می‌شود. در این میان، آسیب‌پذیرترین گروه، کودکان ساکن در حاشیه شهرها هستند؛ همان‌ها که پیش از این بحران هم در مناطقی بدون فاضلاب مناسب، درمانگاه و مدرسه استاندارد روزگار می‌گذراندند. کودک حاشیه‌نشین پیش از آنک

حسین رئیسی و همکاران پروژه‌های مدیریت سازه‌ای آبی، از جمله سدسازی، انتقال بین‌حوضه‌ای آب، احداث تونل‌های انتقال و تأسیسات بزرگ ذخیره و انتقال آب، در سال‌های اخیر به یکی از مهم‌ترین ابزارهای سیاست‌گذاری آب تبدیل شده‌اند. این پروژه‌ها معمولاً با اهدافی همچون تأمین آب شرب، توسعه اقتصادی، تأمین آب کشاورزی، توسعه صنعتی و افزایش امنیت آبی توجیه می‌شوند. با این حال، آثار این پروژه‌ها همواره به محل اجرای سازه محدود نمی‌ماند و ممکن است مناطق مبدأ، پایین‌دست، جوامع محلی و گروه‌های آسیب

شاهین مدرس · تحلیلگر امنیت بین‌الملل نگاهی به تعریف رسمی کاوه مدنی و گزارش بیستم ژانویهٔ سازمان ملل، و آنچه این تغییرِ واژگان برای ثبات خاورمیانه معنا می‌دهد واژه‌ای که از دفتر حسابداری آمد بیستم ژانویهٔ ۲۰۲۶، در مقر سازمان ملل در نیویورک، گزارشی دربارهٔ آب منتشر شد که واژگان کلیدی‌اش را نه از هیدرولوژی، که از دفتر حسابداری قرض گرفته بود: درآمد، پس‌انداز، طلبکار، نُکول. گزارش «ورشکستگی آبی جهانی: زندگی فراتر از توان هیدرولوژیک در دوران پسابحران»، به سرپرستی کاوه مدنی و ا

Weeks ago, I had the privilege of speaking with Regina M. Paulose, an international criminal law attorney and editor of Blue Crimes and International Criminal Law, and Green Crimes and International Criminal Law. Her work sits at the intersection of environmental destruction, corruption, and human rights—making her one of the leading voices on how law can confront ecological collapse.