بررسی مقررات نشان می‌دهد که نظام حقوقی ایران، دست‌کم در سطح قانون‌گذاری، ابزارهایی برای پیگیری بعضی تخلفات و تصمیم‌های آسیب‌زا به محیط زیست در نظر گرفته است. با این حال، وجود این ابزارها به معنای دسترسی آسان و برابر شهروندان به آنها نیست. یک تشکل محیط زیستی برای پیگیری مؤثر یک موضوع به امکانات متعددی نیاز دارد. باید بتواند اطلاعات لازم را جمع‌آوری کند، از نظر کارشناسان مستقل استفاده کند، هزینه‌های احتمالی پیگیری حقوقی را تأمین کند و در صورت نیاز، از وکیل یا مشاور حقوقی کمک بگ

جنگ چگونه از مسیر آب، خاک و هوا به غذا می‌رسد؛ از عراقِ صدام و سوریهٔ اسد تا قیاسی با آفریقا فاصلهٔ میان انفجار و گرسنگی ما تلفات جنگ را در لحظهٔ انفجار می‌شماریم، و تحلیل‌مان دقیقاً همان‌جا خطا می‌کند. مرگ‌بارترین بخش جنگ در تأخیر آن است. زنجیره سه لایه دارد. لایهٔ نخست آنی است و دیده می‌شود: مزرعه‌ای که می‌سوزد، بازاری که بسته می‌شود، جاده‌ای که قطع می‌شود. لایهٔ دوم زیرساختی است و کمتر دیده می‌شود: ایستگاه پمپاژ، کانال آبیاری، و از همه مهم‌تر برق، چون بدون برق پمپ نمی‌چرخ

بازتعریف امنیت ملی در عصر ورشکستگی آبی؛ چرا تهدیدی که سرزمین نمی‌گیرد، می‌تواند حاکمیت را بگیرد تعریفی که در اوج جنگ سرد نوشته شد در ۱۹۸۳، وقتی واژهٔ امنیت در واشنگتن و مسکو چیزی جز کلاهک و موشک معنا نمی‌داد، ریچارد اولمن در نشریهٔ International Security مقاله‌ای نوشت با عنوان «بازتعریف امنیت» و پیشنهادی داد که آن روز عجیب به نظر می‌رسید. او گفت تهدید امنیت ملی رویدادی است که یا در بازه‌ای کوتاه کیفیت زندگی ساکنان یک کشور را به‌شدت تنزل دهد، یا دامنهٔ انتخاب‌های در دسترس دو

نگاهی به تجربه ورشکستگی آبی ایران با اقتباس از دیدگاه‌های پروفسور کاوه مدنی ایران برای عبور از بحران آب، بیش از آنکه به منابع جدید آب نیاز داشته باشد، به بازنگری در ساختار اقتصادی خود نیاز دارد؛ اقتصادی که در بسیاری از مناطق کشور، تولید، اشتغال و درآمد آن بر برداشت ناپایدار از منابع آب استوار شده است. دهه‌ها سدسازی، انتقال آب، توسعه شبکه‌های آبیاری، حفر چاه‌های عمیق و اجرای طرح‌های افزایش بهره‌وری نتوانسته‌اند روند تخلیه آبخوان‌ها و کاهش امنیت آبی کشور را متوقف کنند. در برخی

امروز سالگرد درگذشت آهنگ کوثر است؛ پدرم، استادم و پژوهشگری که بخش مهمی از عمرش را صرف یافتن راه‌هایی برای بهره‌برداری از سیلاب‌ها و تغذیه آبخوان‌های مناطق خشک ایران کرد. برای او، سیلاب فقط یک پدیده ویرانگر نبود. با طنز مخصوص خودش می‌گفت: «سیلاب ضدانقلاب است، به خاک سیاه بنشانیدش!» منظورش این بود که به جای رها کردن سیلاب، باید تا جایی که شرایط اجازه می‌دهد، آن را در زمین نفوذ داد و به ذخایر آب زیرزمینی افزود. او سیلاب را فرصتی می‌دید که با شناخت درست شرایط طبیعی و زمین‌شناسی و

اگر آب زیرزمینی سرمایه مشترک یک دشت باشد، چه کسی حق برداشت دارد و چه کسی مراقب حفاظت از این سرمایه است؟

فرض کنید که مالک خانه‌ای در منطقه‌ای نسبتا مرفه در تهران باشید. یا خانه‌ای ویلایی در منطقه‌ای در اصفهان دارید و می‌خواهید به فرزندان‌تان منتقل کنید. آیا ممکن است ارزش خانه‌ای که برای خریدنش سال‌ها زحمت کشیده‌اید، به دلیل اتفاقی که ده‌ها متر زیر زمین می‌افتد کاهش یابد؟ برای بسیاری از خانواده‌های ایرانی، خانه مهم‌ترین دارایی زندگی است. کسی که سال‌ها پس‌انداز کرده، وام گرفته یا بخشی از درآمدش را صرف خرید خانه کرده، انتظار دارد دست‌کم این دارایی امنیت نسبی داشته باشد. اما امنیت ی

بر اساس مقاله کاوه مدنی در فوربس، ۱۹ اکتبر ۲۰۲۶، با ترجمه و بررسی نمونه‌های ایرانی وقتی جامعه‌ای به‌طور مستمر بیش از توان تجدیدپذیر منابع آب خود مصرف می‌کند و به سامانه‌های طبیعی تأمین‌کننده آب آسیب می‌رساند، پیامدهای این وضعیت به یک اندازه میان مردم تقسیم نمی‌شود. برخی از توسعه ناپایدار و برداشت بیش از ظرفیت منابع آب سود می‌برند و برخی دیگر، سال‌ها بعد، باید با آبخوان‌های تخلیه‌شده، اراضی فرونشسته، اکوسیستم‌های تخریب‌شده و از دست رفتن معیشت خود زندگی کنند. این نابرابری به نس

در شماره پیشین، ششم مورد از سوء برداشت‌های مورد اشاره کاوه مدنی در مقاله اخیرش در FORBES را با وضعیت فعلی ایران مقایسه کردیم. در این قسمت، بحث را از کمبود آب فراتر می‌بریم. موضوع فقط این نیست که چقدر آب داریم یا چقدر مصرف می‌کنیم. باید دید چه مقدار از این آب قابل استفاده است، چه کسانی درباره مصرف آن تصمیم می‌گیرند، چه کسانی سود می‌برند و چه کسانی خسارت می‌بینند.

وقتی خبر کمبود آب یا خشک شدن رودخانه‌ای را می‌شنویم، معمولاً اولین چیزی که به ذهنمان می‌رسد خشکسالی است. منتظر می‌مانیم ببینیم پاییز و زمستان چقدر باران و برف می‌بارد و آیا سال آینده وضع بهتر خواهد شد یا نه. اما بعضی از مشکلات آب با بارندگی بیشتر حل نمی‌شوند. اگر بر اثر برداشت بیش از اندازه آب زیرزمینی، لایه‌های زمین متراکم شده باشند، دیگر نمی‌توان انتظار داشت که با چند سال بارندگی خوب، همه چیز به وضع گذشته برگردد. ممکن است بخشی از ظرفیت طبیعی زمین برای ذخیره آب برای همیشه