حسین رئیسی و همکاران ورشکستگی آبی را نباید صرفاً یک بحران محیط زیستی یا فشاری بر مدیریت منابع آب دانست. وقتی بی‌آبی یا آلودگی سفره‌های زیرزمینی دست‌اندازِ زندگی روزمره مردم می‌شود و سلامت، آموزش و امنیت غذایی‌شان را هدف می‌گیرد، مساله رسماً وارد عرصه حقوق بشر و حقوق کودک می‌شود. در این میان، آسیب‌پذیرترین گروه، کودکان ساکن در حاشیه شهرها هستند؛ همان‌ها که پیش از این بحران هم در مناطقی بدون فاضلاب مناسب، درمانگاه و مدرسه استاندارد روزگار می‌گذراندند. کودک حاشیه‌نشین پیش از آنک

حسین رئیسی و همکاران پروژه‌های مدیریت سازه‌ای آبی، از جمله سدسازی، انتقال بین‌حوضه‌ای آب، احداث تونل‌های انتقال و تأسیسات بزرگ ذخیره و انتقال آب، در سال‌های اخیر به یکی از مهم‌ترین ابزارهای سیاست‌گذاری آب تبدیل شده‌اند. این پروژه‌ها معمولاً با اهدافی همچون تأمین آب شرب، توسعه اقتصادی، تأمین آب کشاورزی، توسعه صنعتی و افزایش امنیت آبی توجیه می‌شوند. با این حال، آثار این پروژه‌ها همواره به محل اجرای سازه محدود نمی‌ماند و ممکن است مناطق مبدأ، پایین‌دست، جوامع محلی و گروه‌های آسیب

شاهین مدرس · تحلیلگر امنیت بین‌الملل نگاهی به تعریف رسمی کاوه مدنی و گزارش بیستم ژانویهٔ سازمان ملل، و آنچه این تغییرِ واژگان برای ثبات خاورمیانه معنا می‌دهد واژه‌ای که از دفتر حسابداری آمد بیستم ژانویهٔ ۲۰۲۶، در مقر سازمان ملل در نیویورک، گزارشی دربارهٔ آب منتشر شد که واژگان کلیدی‌اش را نه از هیدرولوژی، که از دفتر حسابداری قرض گرفته بود: درآمد، پس‌انداز، طلبکار، نُکول. گزارش «ورشکستگی آبی جهانی: زندگی فراتر از توان هیدرولوژیک در دوران پسابحران»، به سرپرستی کاوه مدنی و ا

Weeks ago, I had the privilege of speaking with Regina M. Paulose, an international criminal law attorney and editor of Blue Crimes and International Criminal Law, and Green Crimes and International Criminal Law. Her work sits at the intersection of environmental destruction, corruption, and human rights—making her one of the leading voices on how law can confront ecological collapse.

The Central Iranian Plateau Basin, home to more than 45 million people and most of Iran’s agriculture, is heading toward ecological and socioeconomic collapse. Modeling of climate, hydrology, and governance data projects a 5–15 year window before irreversible decline. Water is vanishing, soils are dying, aquifers are collapsing, and land is sinking. The fallout won’t just be environmental — it will hit food security, fuel migration, and heighten instability across Iran and th

ایران بر لبه‌ی پرتگاه بی‌آبی ایستاده، و دیگر نمی‌توان فاجعه‌ای را که با آن روبه‌رو هستیم را «بحران آب» بنامیم! آن‌چه امروز شاهدش هستیم، ورشکستگی آبی ساختاری. کشوری است که تمدنش بر پایه مدیریت هوشمندانه آب‌های زیرزمینی بنا شده بود و هزاران سال دوام آورد و اکنون با بی‌تدبیری مدیرانی که تنها به سازه‌های آب سطحی و پروژه‌های نمایشی دل بسته‌اند، به نقطه‌ای نزدیک شده که بازگشت از آن غیرممکن به‌نظر می‌آید

خلیج فارس فقط یک پهنه‌ آبی نیست؛ برای میلیون‌ها نفر که در سواحل آن زندگی می‌کنند، منبع کار، غذا، و حتی پناهگاه در برابر گرمای سوزان است. اما این دریا، در سکوت، دارد نفس‌های آخرش را می‌کشد، و نشانه‌های آن را نه‌تنها در لایه‌های آب، بلکه در معیشت، سلامت و هوای تنفسی مردم می‌توان دید

هرکس که تحولات آبی ایالات متحده را دنبال می‌کند، یک چشمش به سرنوشت رودخانه کلرادو و سدهای آن است. در سال ۱۹۲۲، هفت ایالت آمریکا برای مدیریت این حوضه حیاتی گرد هم آمدند و قرارداد کلرادو (Colorado River Compact) را امضا کردند؛ نخستین تلاش رسمی برای تقسیم منابع آب بین ایالت‌هایی که بخشی از حوضه در هر کدام‌شان وجود دارد. در این توافق، میزان سالانه جریان رودخانه حدود ۱۵ میلیون جریب‌فوت برآورد شد، معادل تقریبی ۱۸.۵ میلیارد متر مکعب آب

در نیوزیلند، مدیریت منابع طبیعی نه بر پایه استان یا شهرستان، بلکه بر پایه حوضه آبریز تعریف می‌شود. مرز، مرز طبیعت است، نه مرز سیاسی.شورای منطقه‌ای مسوول یک حوضه، باید ببیند رودخانه چه می‌خواهد، طبیعت چه می‌گوید، و مردم آن حوضه چگونه می‌زیند. این یعنی سیاست از زیست‌شناسی پیروی می‌کند، نه برعکس

نیک آهنگ کوثر OpenAI در ذهن بسیاری، استرالیا با جنگل‌های بارانی، سواحل پهناور و مراتع سرسبز شناخته می‌شود. اما این تصویر، فقط بخشی از...